nogmaals de ezel

Het  nieuwe schrijven begon allemaal in augustus 2011, met het stukje over oa. de ezel. Ik kreeg mooie reacties van eten geven tot tv spotjes. Maar geen van de suggesties bleek voor mijn doel geschikt. Mijn doel was het stoppen van het geweld. Het nieuwe schrijven mondde uit in dit weblog. Het oude schrijven ging alleen over onze ervaringen met de revolutie, het nieuwe schrijven was persoonlijker en het blog was dat ook.

Gisteren was ik uitgenodigd op een ontbijt-gathering, bij de trainer van Jassin. Deze trainer is sinds kort lid van een jeepclub zo vaak hij kan gaat hij met deze club op stap. Nou had ik de indruk dat dat een soort macho race gebeuren was. De gathering was met deze club en gek genoeg had ik veel zin om te gaan, ik ben niet zo'n grote gezelschappenmens dus dat was al raar dat ik zin had. Bleken dat helemaal geen macho's te zijn maar echte rustzoekers en  natuurliefhebbers. Er was een vrouw die me vaag bekend voorkwam en al snel werd duidelijk dat zij de maakster van het Lotushuiskaartje was (it is never a question of blame but an answer of mercy). (over het Lotushuis en de lezing die ik daar volgde schreef ik op dit blog)

Aan haar en een andere vrouw heb ik de vraag opnieuw voorgelegd, de vraag over wat je doet als je ziet dat iemand zijn ezel erg hard slaat. Dan moet je "Rachma lilhelwan" zeggen zei Lobna de kaartjesvrouw. Dat betekent heb erbarmen met de dieren, oftewel have mercy. De andere vrouw (Ghada) die kinderen heeft in precies dezelfde leeftijd als ik, zei het volgende: ik leer mijn kinderen dat ze niet schelden op zo'n man. Ik leer ze dat ze net zoveel mededogen moeten hebben met de man als met de ezel. Want wat weet je van die man? Hij is misschien wel misbruikt, of hij wordt geslagen door zijn baas, of hij en de ezel hebben allebei geen of niet genoeg te eten. Dus haar mercy  gold zowel de man als de ezel. Verder zei zij: als je in gesprek wilt zou ik noemen dat hij zijn ezel als kameraad moet zien, samenwerken, maar Lobna vond dat verspilde moeite.

De lange termijn oplossingen weten we allemaal wel. En mijn eigen ooit bedachte oplossing is volkomen kortzichtig: voer geven voor de ezel en geld aan de man. Want ik zie het voor me, bij iedere buitenlander gaan ze dan extra hard slaan. Daar schiet de ezel niks mee op. En schelden op de man? thuis slaat hij vast zijn vrouw en kinderen dan harder, en dat is dan mijn schuld.

derde van links is Lobna
tweede van links is Ghada
(onder)




Rachma lilhalwan. Dat is het, en ook voor de man, die Rachma.

De cirkel is rond, voorlopig zal het even stil zijn op het blog.

het leven is mooi

Taha had gisteren de laatste van de drie cambridgetesten op school dus ik bedacht dat we iets gezelligs zouden doen, ergens eten bijvoorbeeld. Weer thuis stelde ik voor om nu eindelijk de film "La vita e bella" te kijken. Jaren geleden van Idelette gehad maar nooit de moed om hem te kijken. Taha is eigenlijk te jong maar hij heeft aan het begin van het jaar een mooi stuk over Anne Frank geschreven dus eigenlijk voldoende aanknopingspunten.
Vanmorgen aan het ontbijt bood het nederlands nieuws inspiratie om op het thema verder te gaan, nl het gedicht dat voorgedragen zal worden op de Dam dit jaar, het CIDI is natuurlijk tegen. Het CIDI   kennen wij goed want wij volgen het blog van Maarten Jan Hijnen. En verder vandaag op de NOS site een ontroerend stuk van een 88 jarige Duitser die een oude openstaande rekening van een restaurant in Utrecht betaalt, en deserteert in Denemarken, daar de rest van de oorlog ondergedoken blijft. Dus goede mensen die verkeerde keuzes maken en dan alsnog het goede doen.

En zo probeer ik in de opvoeding van mijn jongens in het midden te blijven lopen ergens op een koord,  schommelend tussen mijn eigen emoties en de lokale emoties, en weet ik wat voor emoties nog meer en dan hopen dat ik er niet af val.

Gelukkig vond ik een mooie tekst op mijn mail vandaag: look always for the things that unite, not divide, daar kan ik dan weer verder mee, la vita e bella, tenslotte....   

Amr Moussa

On campaign trail, Moussa speaks villagers' language

Heba Afify

Kop en foto Masr el Youm. 

Daar word ik dan weer blij van en vooral dat hij armoede op 1 heeft staan en onderwijs en werkeloosheid daarna. (Daar begon het allemaal mee vorig jaar op 25 januari. Niet met het omverwerpen van het hele land, nee met die drie punten begon het). Hij komt zelf van het platteland en daarom staan de problemen in de agrarische sector (lees: boeren) op 4. Gaaf trouwens he die tentdoeken.

visualisatie

met tranen in mijn ogen lees ik het verslag in Masr en Youm over de ontwikkelingen op het Tahrirplein vandaag. Het momentum is over. Gisterenavond blokkeerde de 6th of April en andere revolutionairen de 6th of October bridge. Die brug is de slagader van Cairo, als je die blokkeert maak je Cairo lam. Mensen willen niet geblokkeerd worden in hun letterlijke route dat maakt ze woedend. En de blokkade werd dus ook bevochten door gewone mensen die van A naar B wensten te gaan. Logisch. en ook vandaag doen de revolutionairen het fout, ze denken dat ze op kunnen tegen de islamisten en de moslimbroeders. Zij, degenen die de revolutie ontketend hebben zijn gemarginaliseerd. Dat is nu duidelijk. Dat was het al maar nog nooit zo duidelijk op Tahrir. De revolutie is gekaapt. De a politieke mensen wilden Omar Suleiman, waarom? omdat hij zeker de salafisten en moslimbroeders in de gevangenis zou stoppen en hun organisaties zou verbieden.In plaats van in de gevangenis staan ze nu op het Tahrirplein.
En ik was nog wel zo blij dat Omar Suleiman weg was. Lastig om te weten wat nou beter is.
De keuze is hier: met harde hand alle extremisten verwijderen  (de politiestaat)
of geregeerd worden door extremisten (de democratie)
Nogmaals: Plato's idee was zo gek nog niet, maar helaas is het daarvoor nu te laat.

De derde  mogelijkheid is natuurlijk nog steeds: het leger blijft, want hadden ze (in MAART VORIG JAAR) niet aangekondigd: wij zullen Egypte nooit in handen van extremisten laten vallen? wie goed oplet staat niet voor zoveel verrassingen.

De vierde is dat er niks aan de hand is en Amr Moussa of Abouel Fotouh gewoon verkozen worden en dat die door een voortvarende hervorming van de economie en het onderwijs,  Egypte in de goede richting zullen sturen. Ik ga dat maar als mijn dagelijkse visualisatie nemen, als jullie dat nou ook doen...

islamitische revolutie?

Op weg naar de club met Taha kom ik langs het gebouw waar de kiescommissie huist. Al verscheidene weken valt mij op dat daar veel pers en veel beveiliging is. De laatste twee weken is de beveiliging extreem groot, gisteren was er zelfs daardoor een grote opstopping in het verkeer waardoor ik voor het eerst dit jaar te laat was voor Taha's training. Toen we naar huis gingen werd ik door verschillende mensen gewaarschuwd niet dezelfde weg terug te gaan, want Hazem Abu Ismail zou zelf naar die plek komen om een toespraak oid te houden. Nu is deze man na veel gehakketak met bewijs en geen bewijs afgevoerd als presidentskandidaat. Hij is daar erg boos over dit houdt de gemoederen hier al enige tijd flink bezig, hij is de kandidaat van de Nour partij, de partij van oa. de Salafisten. Ik ben er stiekem toch langs gegaan, af en toe checkte ik links en rechts van mij in auto's naast mij of er nog "gewone" mensen dezelfde richting opreden want inderdaad, veel busjes en taxi's waar baardmannen uitstapten die energiek in de richting van de demonstratie liepen. Veel mensen en een podium waar gesproken werd is alles wat ik zag, en natuurlijk een flinke opstopping dus Taha en ik hadden alle tijd om te luisteren en te kijken. En nu lees ik in de krant dat deze Ismail oproept tot een islamitische revolutie als hij uitgesloten wordt van het presidentschap (hetgeen dus gisteren gebeurd is), en hij roept op een sit in voor het gebouw van de kiesraad te houden. Nou daar waren wij dus getuige van. Er schijnen ook ongeregeldheden te hebben plaatsgevonden maar daar zagen wij niks van. Voorlopig zal ik een alternatieve route nemen naar de club.

uitdaging

Twintig minuten voor sluitingstijd is Omar Suleiman in de race voor president. Dat is een erg goede timing. En de slotzet van een goedvoorbereide actie. Volgens mij maakt hij een goede kans. Hij zal het oude regime in ere herstellen. Terug naar af, voor de massa is het nu slechter leven dan voor de revolutie. Van maandenlang in de file (soms kilometers lang) staan voor goedkope benzine of urenlang in de rij voor een gasfles wordt je moe. Dus een goede reden om op hem te stemmen. In het kader van: vroeger was alles toch beter.Voor de meer welgestelden is de onveiligheid het grootste knelpunt. En de veiligheid herstellen, dat is Omar Suleimans specialiteit. Ook een goede reden dus om op hem te stemmen. Nee het egyptische volk is niet klaar voor democratie, dat zei hij vlak voordat Mubarak aftrad tijdens de dagen van de uprising in februari vorig jaar. En degenen die wel klaar waren en zijn voor democratie daar weet hij ook wel weg mee, er gaat een verhaal van een blogger die zo hard geslagen werd in zijn geblinddoekte gezicht dat de doek even de ogen vrijliet. Zo ving hij een glimp op van zijn folteraar: de chef zelf. Mensenrechten en democratische waarden op de agenda van de voormalige chef van de inlichtingendienst? cynischer kan het niet.
Zijn ze dan toch voor niks gestorven al die honderden? Gaat het opnieuw beginnen, was dit jaar slechts het begin van een eindeloze tijd van chaos?
Lichtpunt is dat Baradei met een politieke partij in de weer is, alle goeden doen mee. Dat is hoe het moet: die commissie van wijze mannen van de eerste weken die er nooit is gekomen, die moet nu eindelijk de massa's gaan bereiken en hun op hun gezond verstand wijzen. Mijn tuinman stemt op wie wij en de buurvrouw stemmen, want hij vindt dat wij het beter weten dan hij, en hij vertelt dat dan ook aan zijn enorme circuit van familie en vrienden in Zuid Egypte waar hij woont.  Verbetering  moet je durven ieder in zijn eigen leven, en in verbinding met elkaar.  En van bang zijn is ook nog nooit iemand beter geworden dus voor de zoveelste keer Kom Op Egypte Zet Hem Op!  
  

foto's van Taha




de beloofde knoflook uit het vorige stukje.







doodgemoedereerd

 



Ook een vondst van Taha: staaltje historieuitwissing, 



   

Taha en zijn trainer